Мил мој...

Конечно решив да ги искажам моите чуства кон тебе.Ми фалиш ...не го гледам веќе твојот весел лик,твоите кафени очи,твојата насмевка драга,твојот дим од цигарите,твојот чекор... се ми недостига.Седам и размислувам...зошто баш секогаш тоа ми се случува,зошто се  плашам да го направам тоа и ги повредувавам оние кои ги сакам и ме сакаат.. Неможам да го сфатам тоа ?Сепак сега кога го сфатив тоа веќе е доцна,предоцна .Тебе веќе те нема.... ....Зарем ти човекот кој беше и сеуште си СЕ.....Самата сум виновна знам..Не барам да се вратиш....барам само прошка за сета болка што ти ја нанесов...Знам не бев фер кон тебе,ме сакаше и се колнеше на верност до гроба .....која знам ќе ја исполнеше.....зошто љубовта кон мене беше огромна...Прости бев слепа и им верував на другите....Сега го сфатив тоа но предоцна е ...Те сакам...знај.....и друг за мене не постои......Имаш право никогаш да не ми простиш нема да ти се лутам и да те мразам...зошто ти треба да ме мразиш.... но не си таков.Сеуште кога ќе ме сретнеш трепери твојот глас ,а твоите очи се полнат со солзи...срцето ми се крши на милион парчиња кога те гледам,немој не плачи за мене,за онаа кучка која ти го скрши срцето и те повреди кога најмалку требаше..Ти го направив животот пекол...јавето-најстрашен кошмар.....Немој  да плачеш кога ќе го читаш ова,зошто јас веќе нема да бидам тука,ќе заминам и засекогаш ќе те оставам на мира..а ти слободно најди си друга и врати ми со иста мера...знам дека боли ..но ќе издражам...

ТЕ САКАМ ......