Љубовта ја гледав како нешто скапоцено, нешто што треба да бидеме среќни

што постои, се додека не ми го скршија срцето, тогаш веќе не ми беше битно

ништо, гледав да ги уништам другите а да се заштитам себеси. Но, оддеднаш тоа

ми стана досадно, и престанав да го правам тоа. Сакав да почнам повторно

да ја гледам љубовта како нешто скапоцено, но ми беше страв повторно

да не ме повредат. И додека "плачев" по љубовта, оддеднаш се појави тип во кој

без да приметам, се заљубив, секој ден со него ми беше посебен и преубав

но и на тоа дојде крај, не сакав да се соочам со фактот дека дојде крај,

но не сакав ни да покажам дека ми е жал поради тоа. && нормално крајот

го гледав, но не сакав да бидам патетична, напротив бев ладна и нормално

не сум повеќе со него. Но не ми е жал, поради тоа што он едно време

ме правеше среќна..иако сега чуствувам болка, нема повторно да ја

правам таа "грешка" и да поверувам невини машки срца, туку ќе ја

чекам повторно љубовта ненамерно да дојде и ќе ја чекам со

раширени раце && ако треба пак ќе поминам низ истата болка..

'cos Im bitch && bitches are STRONG! (: