Со твоите песни, твоите стихови, ја црташ сликата на моето минато, на моето детство, на мојот живот. Секоја твоја воздишка ми будеше нова надеж. Со секоја твоја насмевка ти ја потполнуваше празнината во мене, баш тогаш, кога мислев дека никој нема да може да ја потполни. Секогаш кога се ќе ми се претвореше во црно бело твојот глас ми ја донесуваше бојата во животот. И несакам да звучам патетично, несакам да кукам, но толку проклето си ми потребен.
Тука ми викаат „па тоа е само пеач“.. не си „само пеач“ за мене. Никогаш не си ни бил. Тоше-пеачот ми остави прекрасни песни со кои сум се будела, со кои сум заспивала, со кои сум се веселела, со кои сум плачела, со кои сум се заљубувала, на кои сум полудувала и тоа неможе никој да ми го одземе. „Ниедно сеќавање немам без тебе“ - Тоа го опишува мојот Тоше. Тоше-човекот, мојот херој како што го викав порано, тој кој ме научи да верувам, да сакам, да простувам, да ценам, да се трудам, да бидам горда на своето, на мојата Македонија.. тој Тоше ми недостасува најмногу.
Ех.. да можев само уште еднаш да го видам тој насмеан поглед кој ќе ме ослободи од овој гнев што го носам во себе, кој го ми врати мирот кој ми е најпотребен.. ех да можев. А бев спремна да летам. Бев. Стварно. Излегов од моето гнездо ги раширив крилата, ги затворив очите и чекав да ме подбутнеш да земам залет и да летам со другите. Баш тогаш, баш во тој момент во мојот живот, ти замина а јас, јас си се вратив во гнездото. И како да некому раскажам во зборови тоа што неможе да се опише, тоа што само моето срце го разбира, без да бидам сфатена погрешно? Како да им објаснам зашто сеуште, после скоро две години, кога зборам за тебе ми трепери гласот и ми се солзат очите?
Научив да одам пак, пополека со мали детски чекори но одам. Пробувам да чекорам по патот кој ми го покажа, патот кој води до Светлоста, до Бога. Не плачам веќе толку, Тоше. Само вака одвреме навреме ги имам тие плачливи периоди кога душата веќе не може да издржи и сето тоа што сум го чувала во себе ќе се појави на површина. Тогаш се појавува очајот против кој се борам со сета сила. Тешко е... Сега, се спремам да одам на концерт во октомври, каде што ќе се пеат твои песни, тие за мене толку познати стихови, тие толку познати мелодии и сето тоа без тебе. Без човекот кој од срце ќе ни каже дека не сака, дека чуствува најголема одговорност „пред своите“, човекот кој ќе викне да ги кренеме рацете по што море од радосни, среќни луѓе ќе плескаат по ритамот на твоите песни. Сите како едно. Човекот кој ќе ни каже да му го направиме најубавото ѕвездено небо и кој ќе посака да е таму. Таму си, Тоше, сега во најубавото ѕвездено небо, таму како најубав ангел вардејќи го своето Крушево, вардејќи ја својата Македонија. А ние, ние ќе се погрижиме да ја сочуваме светлината со која блескаше сеќавајки се на нашиот еден и единствен, никогаш непреболен принц на љубовта, Тоше.