Делот што секогаш боли кога го раскажувам...

Денот кога се родив

сонцето за прв пат го огреа мојот живот.

Длабоко во моето срце, цветаше иднината.

Растев со насмевка, бев среќно дете...

Се радував на снегот, 

се прашував...од каде доаѓа и зошто!?

Во моите детски очи

се гледаше сјајот на искреноста.

Годините минуваа...

Чекорите сега пронаоѓаа друга страна.

Веќе не е исто.

Пишувам...

Болката на другите ме повредува и мене...

Но, зошто е така!?

-Само местото каде што 

сонцето светеше најсилно наутро

и погледот во него

ја топат болката во моето срце,

како што снегулките се топеа 

во моите детски раце!