Меѓу сонот и реалноста

Токму кога го почуствував мирот,

оддувна тивкиот ветер.

Со себе ги носеше мислите заспани,

кои го скршија мирот во мене.

Го барам празниот дневник

кој што постоеше во мислите.

Го допирав воздухот нежно 

со зеницата во моето око.

Притисокот на погледите ме разбеснуваа,

но, сепак останував поет

со чиста душа и лик на дете.

...Сеуште не отчука полноќ,

а стрелките неуморно се гонат.

Будна сум. Седам и молчам.

Чекам.

...Да продолжам ли да се чуствувам

дека живеам? 

Да продолжам ли да копнеам,

за да сфатам дека има надеж?

Или пак да заспијам и да сонувам,

за да сфатам дека тоа што го сонувам,

реалност нема да биде!?