Мислата запираше овде

Запловив далеку. Многу далеку.

Се плашев да ги одврзам јаздите на вистината

кои го пленеа молчаливиот самотен крик.

И баш тогаш кога вистинитоста на мигот

ќе го распарчи сомнежот за постоењето,

се навраќав кон поттикот за предатството на мислата.

И само за еден миг, 

ја заборавам моќтта на зборот која што го демнеше 

листот хартија со мастилото.

И тогаш, кога мислев дека стиховите ме прават искрена,

животната творба од моето срце ја снема, исчезна.

Бајката за постоењето, 

чиј патоказ оставаше невидлива трага,

ме водеше кон непознати корени, патишта.

И баш тогаш, кога ми останаа само ладни спомени,

останав со недоискажана мисла,

демнејќи засолнета во мугрите на утрото.