Напишаното останува

Низ оној недоглед на денот,

јас го пишувам овој стих.

Копнежот го пробиваше погледот

и удираше во стиховите на хартијата.

Спомените сеуште сведочат

како вечен продир на минатото.

А јас, незапирајќи пишував полека

со сјајот на љубовта.

Се воздржав од понесот на сувиот ветер,

силниот копнеж во градите сеуште тлееше...

Времето поминува.

Утрото доаѓа.

Занеменувам од болката

која ме понесува кон иднината.

И повторно помислувам

на стиховите пресушени на листовите хартија...

Молкот демнее...

-Напишаното останува.