*МИ РЕЧЕ ДА СИ ОДАМ*

Зборуваше нешто со висок тон го гледав твојот лик но,свеста ми беше матна.Викаше и ме обвинуваше ме изронуваше по дел.Ми се доблизи поблиску и ме удри со тап удар почна и да ме рануваш.....Те чувствував до бол но,сепак,стоев како замрзната силуета,молчев,те следев со поглед очекував и неможно.Ми велеше дека ме мразиш дека сум го ранила твоето срце,дека сум те удрила до бол.Ѓи редеше моите потези,ѓи пусесе моите постапки.Ме копаше по дел ко рудар.Во јамата на душата.Срцето мое трепнесе,немир низ телото цветаше.Во очите се створија езера...со сила ѓи чував солзите,не сакав да се сронат....но,браната не додржа,се распука и езерата почнаа да истекуваат во река.Ти и понатаму зоруваше......мојата силуета се повеќе мрзнеше.Низата од солзи се редеше свеста во главата умираше.Не..не мозев да сватам кој дел сум од целата состојба?....Во момент замолче но,не помина ни миг направи краток потег,се доближи затреперија твоите усни ми рече да си одам да чекорам во неповрат.Го гледав твојот лик и знаев дека си сериозен.Се повлеков наполно поразена до бесвест згасна од местото на чудниот настан.Паметот беше во застој,но,сепак,знаев дека на се е КРАЈ........

 Несвесно  ронев солзи и ги бришев од образите.Изворите не секнуваа,рацете ми трепереа.Се подлабоко навлегував во ситуација на луда игра....се борев со себеси...во стрек....се разбудив...образите беа измиени од долгите реки.Свеста не постоеше.Перницата бесе потопена.Душата  болна,срцето во крик сронето.Каменот распукан.Утеха за само сон не постои....Бидејќи ти навистина,во светот на јавето ме рануваше и удираше до болка и ми  рече.......ДА СИ ОДАМ ВО СВЕТОТ НА НЕПОВРАТ.