POVTORNO OSTANAV SAMA

Ех...да можев да го вратам времето назад.....
Барем неколку часа наназад...
Каде сме сега...а каде требаше да бидеме...????
Додека седам вака очајно и го пишувам текстов,размислувам за се што се случи....и....еххх камо среќа да можев да го вратам времето назад.....
Немаше сега да се чувствувам вака..како што се чувствувам сега...
Не ни замислував дека вака тешко ке ми биде....
Дишам како да ја издишувам последната воздишка...
Гледам а се ми е матно.....
Липам а глас не испуштам....
Боли....а не чувствувам....
Живеам а ...мртва сум....
Срашно е...

Се сеќавам....на сите убави минати спомени...малку се но прекрасни се....Се сеќавам на првата прегратка..првиот бакнеж...она слатко ,,бејби,,кажано од твоите усни....
Каде се изгубија тие минути,часови,денови....???
И еве каде си ти сега???....
Каде си кога во себе кријам толку многу зборови кои сакам да ти ги кажам....
Зарем повторно изгубив нешто што не сакав да го изгубам??
Ти реков дека секогаш губам....
Повторно сум сама... 

Знаев дека ова ке се случи....
Повторно останав сама....со мислите лутам кој знае каде....
Ех да можев...
Ехх камо среќа да можев да го вратам времето назад....
Никогаш немаше да ти ги кажам оние зборови кои ти ги кажав...а не заслужи да ги чуеш...
Немаш поим колку посакувам сега да можам да ти кажам дека си ми потребен...
Не можеш ни да замислиш колку ме боли тоа што моите чувства му припагаат на друг,можеби некој што воопшто не ме заслужува...но што можам да направам туѓи се...
Не знаеш колку посакувам тебе да можев да ти пружам се она што му пружив нему....
Камо срека моето срце да беше во твоите раце....знам дека никогаш немаше да си поиграш со него како што друг тоа го направи......
Не знаеш колку многу ми беше потребно времето кое ти го барав...
Ми требаше да можам да те засакам....да заборавам на она што било...да ги победам препреките кои ме спречуваа да тргнам кон тебе...да ја победам пречката која ме кочи во секоја моја намера...
Не знаеш...колку ми е криво што дозволив да изгубам вистинско срценце....баш кога ми требаше нешто ново..кога сакав да зачекорам по нов пат...
И имаше право кога ми рече дека не знам што сакам....се плашам да посакувам било што....ти реков дека се што сакам и посакувам го губам...

И ете те изгубив....за миг....исто како да исчезна токму во мигот кога посакав да ти дадам шанса....
Ех да можев....само да можев да го вратам времето назад....немаше вака да ме боли оваа загуба....
И не знам зошто боли....????
Седам и размислувам....седам размислувам и замислувам....
Се замислувам себеси како девојка со седа коса... Премлада за да помине низ тоа... На луѓето им треба прво поинакво искуство, за да го почувствуваат ова... Не е фер...а чувствувам дека боли...

Понекогаш, само по некоја солза знае да се лизне по лицево. Колку само да ме потсети дека сум изгубила нешто вредно,колку само да ме потсети каков кретен сум.... Колку само да не заборавам дека ме боли едно нешто... само едно нешто...