Сакам да сватиш ..

Солзите навираат. Болката не заминува. Тебе те губам или се губам себеси? Ти си одиш или јас те оставам? Зошто? Зошто волку прашања? Што се случи? Се изгубивме. Лицето твое се двои. Лицето твое не е повеќе она што јас го сакав. Двојно е. Дали јас го сакам тоа? Дали да сакам две лица ? Го сакам она мило и добро во тебе, а тоа себичното и расипаното? Од каде се појави? НЕ! Не го сакам јас тоа! Врати се .. Не сакам да си одам од нешто што ми значи повеќе од сопствениот живот. Не знам дали љубовта моја се претвори во омраза. Или се претвори во нешто празно и несигурно. И пак ќе прашам, зошто? Ти го дадов моето срце! Ти ја дадов мојата душа! Ти се предадов целосно! И ова ми е благодарам? И ова ми е заслуженото? Ако тврдиш дека ти значам повеќе од што можам да замислам, зошто тоа не ми го докажеш? Иако неколку пати си го докажал. Следното ти е негирање на направеното. Следното ти е одрекување од саканото. Ако твдиш дека јас сум првата што си ја сакал искрено, каде се искрените зборови во приказнава? Или се е лага и глума? Ако оваа приказна за нас има тажен крај, не сакам да го дочекам. Попрво би пуштила последна капка крв и би се збогувала од овој суров свет. Би пател тогаш по мене? Или би рекол: не беше единствената. Би пуштил солза? Би паднал на коленици и би прашал: зошто? Би седел во темнината како мене и би го мразел светот? Хах... Сонувам јас. Би поминале недели, месеци, можеби и година. Ти би ме заборавил и не би се сеќавал на нас. Ајде знам дека ќе биде така. Иако ова го пишувам во момент на депресивност, и дека после сето ова се ќе биде во ред, сакам да ти кажам дека ти си единственото нешто за кое дишам! Прифати ме или остави ме. Твој избор. Ама јас не можам да продолжам да живеам со солзи во очите. </3