Чувството на љубовта

Да живееш... Да копнееш... Да се будиш секое утро со помислата дека си некому потребен... Најубавото чувство. Тоа што нè исполнува. Ни го прави животот посебен и единствен. Единствен, на начин на кој некогаш бил само дел од нашите сонови. Што е тоа? Кое е тоа чувство кое може да ги помине сите препреки само за да спои две срца? Да, тоа е љубовта! Љубов – толку мало зборче, а сепак исполнето со многу емоции, чувства... Исполнето со огромна светлина и радост, но понекогаш и тага. Љубовта постоела отсекогаш и претставувала чувство без кое ако размислам, човечкиот род не би можел да опстане. Без разлика на времето, местото и положбата во која се наоѓале, луѓето секогаш биле способни да дадат љубов, па дури и да го дадат својот живот за оние кои ги сакале.
Што е тоа љубов? Понекогаш ќе се прашаме. Всушност мислам дека тоа е најчесто поставувано прашање. За некого љубовта претставува само болка и страдање, додека за некого претставува најубавото и најпрекрасното нешто на светот, единствена причина за живеење. За мене љубовта е еден вид пријателство, да бидеш со тој што го сакаш во добро и во зло, да растете заедно, да плачете, да се смеете... Да ги поминувате заедно најубавите моменти. Да си верувате еден на друг, но пред се да верувате во вашата љубов. Едноставно, тогаш целиот свет е само ваш, а на него постоите само вие двајца и нормално вашата љубов.
Се уште не можам да зборувам за љубовта и нејзината убавина, но сепак мислам дека таа е дел од секого и дека декој има право да ја почувствува. Пролетта е време за вљубување. Па затоа се вели дека на вљубените целиот живот им е пролет. Љубовта е најубавото нешто на светот. Кога сум вљубен чувствувам дека целиот свет е мој, а светот е обоен со розова боја, прекрасна волшебна боја... Љубовта знам колку е слатка, но знам и колку боли. Не се откажав од љубовта, бидејќи таа доаѓа кон оние кои веруваат во неа. И секој пат кога ќе ги осетам оние пеперутки во стомакот, ја осеќам љубовта на своја кожа, сите убави мигови, се осеќам најубаво. Па дури и кога нема љубов во мојот живот, остануваат спомените од нешто поминато, спомени кои ми го одржуваат животот. Љубовта е најсилната сила. Сила која го врти светот. Во школо не учат за гравитациона, електростатичка и други сили кои не опкружуваат, но дали се тие и најважни? Тие се сили кои ги проучуваат некои научници, кои го трошат својот живот затворени во својата работна соба, проучувајќи ги законите и она што не опкружува. Но ниту еден човек, ниту еден научник или слично не може, не е способен да ги открие сите закони на љубовта. На таа сила која според мене има најголема моќ.
Но љубовта е секогаш непредвидлива. Иако ни ја носи најголемата среќа во животот, знае да донесе и болка, тага и мнгоу солзи. Но сепак тој баланс помеѓу среќата и тагата е неопходен во нашите животи и сето тоа се надминува. Најбитна е убавината на љубовта, за која доколку е вистинска вреди да се ризикува животот. Дали само еден цвет ја прави ливадата шарена? Дали само една ѕвезда го прави небото чудесно? Само еден лебед ли ги прави водите на езерото романтични? Започнав со мелодијата на пријателството, а завршувам со песната на љубовта. Љубовта е како музичка кутија која е затворена со катанче, а клучот на тоа катанче го има тој што го сакаме. А душата, таа претставува огледало, при секој поглед во него се гледа нашата љубов. Ако си го отвориме срцето, љубовта ќе ни ја отвори душата. Кога музиката од музичката кутија допира до мојата душа, започнува љубовта. А, кога ќе запре музиката се крши огледалото и се губи клучот – тука лежат одговорите на сите прашања. Неверствата и лагите ја трујат љубовта. Помалите лаги и неверства бавно ја уништуваат љубовта. Големите лаги и неверства ја уништуваат побрзо. Љубовта не значи само болка и повредување. Љубов значи: Љубовта да ја подариш на оној што мислиш дека му е потребна и искрено и безусловно да го сакаш. Љубовта е најубавото нешто на светот, но само ако е возвратена! Секогаш носи љубов во твоето срце, затоа што само така ќе бидеш среќен и ќе те сакаат. А тоа, да бидеш сакан е најубавото нешто што може да ти се случи. Деновите потрошени без љубов, се залудно потрошени денови... Тој што те сака, и ти сакај го, но тој што те повредува, засекогаш избриши го од твојот живот. Ако си во мојот живот само за да си играш со моите чувства, не си го губи времето и оди си. Но, ако си тука да ме сакаш и да ми покажеш што е вистинска љубов, можеш да
останеш засекогаш...

Најдоброто до мене

Нормално... љубов е она што е. Велат дека е „пеперутка во стомак“, но некогаш знае да излаже, иако тоа никогаш не ми се случило. Токму пред 1,5 година имав „пеперутки во стомак“ кога на клупа седеше личноста која сега ми е дечко и човек што го сакам многу. Нормално, на почетокот сè беше тајно и бевме повлечени во себе и бевме помили. Но, откако помина 1 година од нашата врска повлеченоста исчезна. Ја немаше, и сеуште ја нема. Едноставно, го сакам и како најдобар пријател, брат, но и како дечко. Тој е човек кој што ми помага во секој момент од мојот живот. Без разлика на тоа што скоро сите се против нашата врска, ние се инатиме, но со љубов. Со ништо друго! Докажуваме дека се сакаме. Кога сум со него, ми е најубаво. Се смееме, зезаме. Тоа е љубов. Љубов е прегратка, чиста прегратка. Топло срце, насмевка. Љубовта е живот. Тој го зазема најубавиот дел од мојата сложувалка во срцето. И го молам Бога никогаш да не го загубам тој дел.
Секогаш твоја

Чекорам напред

Врне дождот и не запира. Плаче и тој со мене. Плачев, плачам и продолжувам да плачам, нека течаат солзите како река. Мора да заминам со главата горе, а да ја оставам сенката над минатото зад себе, не смеам еднаш да го погледнам мојот урнат свет. Заминувам без надеж за враќање назад оставајќи ги своите најблиски и најсакани и одам по непознат крај. Чекорам сама по мојата мрачна улица. Секоја вечер од тага срцево ми се кине. Не можам и самата да си објаснам зошто би морало животот да е толку тежок и беден. Но јас верувајќи во себе си реков ќе чекорам напред и само напред пред мојот живот со цел дека некогаш ќе се.....

Те сакав! Но повеќе не!

Оваа писмо го пишувам со цел да докажам дека оној кој рекол дека времето ги лечи сите рани бил во право. Во мојава приказна се започна кога луна паркот стигна во мојот град. Бесе есен, убава и топла есен. Со моите другарки бев отидена во луна парк. Тој стоеше со неговите другари и ми праќаше скришни погледи, а јас усте на прв поглед се вљубив во него не знаејки ни каков е... ни кој е. Поминаа неколку дена, а тој сеуште не го направил првиот чекор, па решив јас да му пристапам прва. Тој насамо правеше разговор со моите другарки. Им рекол дека е вљубен во мене, но дека има девојка и дека поради мене за неколку дена ќе и раскинел на таа девојка. Кога другарките ми го кажуваа сето тоа не можев да поверувам дека тој може да е вљубен во мене. Се случи сето тоа, се запознавме, се фативме. Љубовта ме ослепила, па не можев да ги согледувам добро работите. Стално бевме заедно. Додека одев со него едно момце ми се удвараше, а јас воопшто не му обрнував внимание. По еден месец тој ми рече збогум поради една девојка која му рекла дека го сака, а тој одма тргна по неа и заборави на мене. Јас продолжив и понатаму да го сакам иако тој за мене не сакаше да слушне. Еден месец по нашата разделба јас го заборавив и се фатив со момчето кое ми се удвараше уште кога одев со тој гад. Но овојпат не ја испуштив таа шанса навистина да бидам среќна со некој кој навистина ме заслужува. И сега кога и да го сретнам тој што безмилосно ме остави, тој стално ми праќа скришни погледи и насмевки. Но јас сум во врска со некој кој навистина ја заслужува мојата љубов и никогаш не би ја повторила истата греска да тргнам со некој кој толку ме повредил. Па така дури сега сватив дека времето ги лечи сите рани... колку и да се длабоки тие.